به گزارش گیل مانا، امروز ایران در سوگی بزرگ فرو رفت؛ سوگی که نه تنها فقدان یک رهبر عالیقدر و برجسته، بلکه بدرقه مردی بود که عمر خود را در مسیر علم، ایمان و خدمت به میهن سپری کرد. خیابانهای پایتخت از نخستین ساعات صبح، صحنه حضور مردمی بود که با چشمانی اشکبار و قلبهایی اندوهگین برای وداع با رهبر شهید ایران گرد هم آمده بودند.
امروز، ایران با بخشی از تاریخ و سرمایه معنوی خود بدرقهای باشکوه داشت. اگرچه خورشید مقاومت غروب کرد اما همانگونه که خورشید در پس افق پنهان میشود و نورش همچنان بر زمین میتابد، نام و راه رهبر شهید نیز در حافظه ملت ایران زنده خواهد ماند.
رهبر شهید، سالها از عمر خود را در راه پیشرفت همه جانبه کشور و تربیت نسلهای آینده صرف کرد. او نه تنها یک چهره سیاسی و علمی، بلکه نمادی از تلاش، خودباوری و خدمت صادقانه به وطن بود.
مرثیهای برای وداع با رهبر شهید
امروز حال و هوای رشت نیز طور دیگری بود، جا ماندگان از بدرقه امام شهید حال دیگری داشتند؛ غم فراق و نرسیدن به آخرین دیدار، اشک و بغض و آه؛ امان آنها را بریده بود.
جاماندگان مرثیهای برای وداع با رهبر شهید سر میدهند و دلهای آنها به سمت معشوق پرواز میکند؛ اشکها و خیابان روایتگر مردمی است که از فراق رهبر شهید خون گریه میکنند.
در میان جمعیت، صدای زمزمهها شنیده میشود: «ای رهبر شهیدم راهت ادامه دارد» بسیاری از مردم با در دست داشتن تصاویر و پرچمهای «یا لثارات خامنهای»، «همه خونخواه پدر، گوش به فرمان پسر» از مردی سخن میگفتند که زندگی خود را وقف عزت و پیشرفت ایران کرد.
امروز خیابانها روایتگر اشکهای نسلی است که او را با خطبههای امید، روزهای دشوار و سخنان استوارش به یاد میآورند. مردی که در فراز و فرود تاریخ معاصر ایران، برای بسیاری نماد مقاومت، پایداری و ایستادگی بود.
امروز، مادران فرزندان خود را بر دوش گرفتند تا بگویند: «رهبر شهید آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای، بخشی از تاریخ این سرزمین بود.» پیرمردان با چشمانی اشکبار از خاطرات سالهای دور میگویند و جوانان، نام او را در کنار نامهای ماندگار تاریخ ایران زمزمه میکنند.
در چنین وداعی، ایران تنها با یک شخصیت سیاسی یا مذهبی خداحافظی نخواهد کرد؛ بلکه با فصلی از حافظه معاصر خود روبهرو خواهد شد؛ فصلی که موافقان و منتقدان، هر یک بهگونهای، تأثیر آن را بر تاریخ کشور انکارناپذیر میدانند.
و آنگاه، در میان نوای قرآن و زمزمه دعا، این حقیقت بار دیگر در ذهنها نقش خواهد بست که انسانها میروند، اما اندیشهها، خاطرهها و ردپای آنان در تاریخ باقی میماند.
نامها میآیند و میروند، اما برخی نامها تا سالها در حافظه ملتها زنده میمانند؛ زیرا با سرنوشت یک ملت گره خوردهاند.
او رفت، اما میراث مقاومت، ازخودگذشتگی، علم، ایمان و عشق به وطن که از خود به یادگار گذاشت، چراغ راه نسلهای آینده خواهد بود و ایران، این سرزمین قدرشناس، نام او را در دفتر پرافتخار فرزندان جاودانه خود ثبت خواهد کرد.
انتهای پیام
